Hieronder een gedichtje van Jeroen van Merwijk, theatermaker, wat ik heel mooi vind. Het toont de kwetsbaarheid van een mens die compleet authentiek is en beschrijft de enorme eenvoud van puur geluk; bestaat er iets mooiers dan elfstedentocht op de tv?
De treinen
Hij zwaait nog altijd naar de treinen
Al is hij nu al 42 jaar
Hij blijft nog altijd niet binnen de lijnen
En 8 plus 5 krijgt hij nog steeds niet voor elkaar
Hij loopt nog altijd rond in van die jongenskleren
Een hoge broek, een jack met capuchon
Hij mag nog steeds zijn eigen brood niet smeren
Hij wil nog altijd op de kermis een ballon
En als hij lacht dan scheurt de hemel open
Er zweven lila strikjes naar benee
De blinden kunnen zien, de lammen lopen
En er is elfstedentocht op de tv
Hij kan zijn eigen naam nog steeds met moeite lezen
Hij hoort er op een feestje nooit echt bij
Staat eens per jaar een reuzekind te wezen
Tussen de peuters op de kinderboerderij
En als hij lacht is alles pasgewassen kleren
Dan reiken mens en dier elkaar de hand
En waar je kijkt daar zie je pandaberen
En gekleurde kinderschepjes in het zand
Hij blijft nog altijd niet binnen de lijnen
En 8 plus 5 krijgt hij nog steeds niet voor elkaar
Hij zwaait nog altijd naar de treinen
Al is hij nu 42 jaar.