Soms is het anders dan je denkt!
Jan Marijnissen in Krommenie.
Ineens zat hij daar ook in de zaal en ik aarzelde geen moment, ik stapte dadelijk naar hem toe en toen ik oogcontact met hem had, vroeg ik aan hem of hij ook eens op mijn weblog wilde kijken. Ik zag in zijn ogen die blik van: wat wil deze vrouw van mij? Hij zag er moe uit en ik merkte dat hij niet zo strijdbaar was en ik dacht, ik zet gewoon door. ( ik had plots wel het gevoel van: wil je in mijn poëziealbum schrijven)
Ik vertelde hem, dat de SP al vanaf het begin dat ik lid werd, al mijn diensten weigert en dadelijk lichtten zijn ogen op. Ben jij dat, nou dat heeft al voor heel wat opschudding gezorgd, meisje, je hebt het wat overtrokken en we kunnen best veel hulp gebruiken, maar je begrijpt toch dat we niet met iedereen in zee gaan die ons benadert, jij wilde wat met het krantje he? Ik mompelde dat gewoon folderen ook al goed was.
Jan vroeg me uit over de verslavingszorg, over de daklozen, over de psychiatrie, over het onderwijs, over het alleen zijn als moeder met je gezin en de kost verdienen en ik dacht verhip, hij weet meer van mij dan ik dacht.
Er was een nieuwe ontwikkeling, iets met een mobiel, en video's maken, hij noemde de bedrijven die al zo een ding op de markt hadden gezet, met een link naar Internet, daar kon hij me wel voor gebruiken, hij zou wel contact met me zoeken, zakelijk nam hij afscheid en vertelde nog, terwijl hij een sjaal omdeed, dat hij opzag om alleen naar huis te gaan. De vermoeidheid droop van het af, ik had met hem te doen.
Ik had net een nieuw huis, waar ik alle kamers nog niet van kende en er zeker weten een kamer over was, maar ik bood niks aan, ik heb altijd gedoe met mannen, mannen begrijpen mij altijd verkeerd en ik de mannen, dus ik nam afscheid. Al voelde ik mij wel schuldig, moet hij zo een eind rijden, terwijl ik plek zat voor hem had, maar ik moet niet altijd voor een ander denken, ik moet dat zuster Zilver gevoel afleren, het is een volwassen man.
Hij was weg, ik had hem met mijn ogen gevolgd het was een zeer lange laan en ik dacht: wat is dat toch voor een gevoel in mijn mond en wat hoor ik toch boven mij. Het was de dorst en mijn kinderen waren wakker, tweede kerstdag en ik had gedroomd van Jan Marijnissen, hoe komt zo een man nou toch in mijn droom?
Zilvertje.
Foto's